#.ROZDZIAŁ 2.

 Notka od autora!
Witajcie! Jak dzisiaj pojawił się kolejny komentarz, choć tak na prawdę dwa. Dodaje Wam kolejną część. Mam nadzieję,że się spodoba.
Czekam na Wasze reakcje i myśli ''co będzie dalej''.
Tym razem wymagam  fajnie by było gdyby były też 4 komentarze i minimum dwie reakcje.
Powodzenia! Love You All <3.
Przypominam! Jak nie będzie powyższych wymienionych kryteriów, nie będzie kolejengo rozdziału.
Także zachęcam do zaglądania do pozostałych zakładek. :)  
 
Opadłam na łóżku z głębokim westchnieniem. Przed chwilą, nie przez trzy godziny! wypielęgnowałam się jak tylko mogłam. Ciągle mnie ciekawi, jak będziemy się dogadywać. No bo w końcu tak na prawdę jesteśmy sobie obcy. Ren mi gwarantuje,że się wszyscy zakolegujemy.
''Wynocha!''-nagle jego głos rozbrzmiał mi w głowie. Czemu ja się nim w ogóle przejmuje? Nie znam go, a po za tym.. Dziwne. Spojrzałam na zegarek. 22:56. Uśmiechnęłam się i nakryłam kołdrą. Żeby być pięknym potrzebny jest sen. Nie wiedząc kiedy, zapadłam w głęboki i błogi sen.

-O mój boże.

Wypiszczałam,siadając. Jaki dziwny sen. Automatycznie mój wzrok powędrował na zegar. 7:44. Ok. Powoli wstałam i na siedząco, zaczęłam delikatnie rozciągać ciało. Zamknęłam oczy, by znów nie dostać tych dziwnych migotek. Zawsze gdy za szybko wstanę, albo kucnę i wstanę to mogę stracić cały obraz. Wiem,że to jest najnormalniejsza ludzka rzecz, ale strasznie posiliło mi się to w gimnazjum. Od tej pory, dzieje mi się to chyba z dziesięć razy dziennie. Szybko i zgrabnie wyjęłam bieliznę,czarne rurki i białą bluzkę z trochę szerszymi rękawami. W łazience umyłam się, przebrałam i umalowałam. Na moich oczach znalazły się nikłe ślady czarnej kredki i złoty cień. Musnęłam górną część policzków moim ulubionym różem i wszystkie drobnostki powciskałam w walizki. Po cicho wyszłam z swojego pokoju. Wszyscy jeszcze na szczęście śpią. Nie za bardzo preferuje patrzenie się na mnie z rana i jeszcze wtedy gdy mam szopę na głowie. Przechodząc koło lustra,cofnęłam się i zeskanowałam całe swoje ciało, tak jak zazwyczaj przechodnie. Założyłam tą cholernie,strasznie opinającą bluzkę. Nie no. Ręce mi automatycznie opadły. Nie mam czasu się teraz przebierać. Szybko zjadłam płatki z mlekiem czekoladowym i chlebek ryżowy.
Po rozczesaniu i użyciu pianki i lakieru do włosów, przemyciłam wszystkie moje bagaże na dół, koło drzwi.
Szybko wystukałam w telefonie Ren'owi sms, by mógł już przyjeżdżać. Jeszcze raz stanęłam przed lustrem i zaczęłam wpatrywać się w siebie. Zapewne dziwi Was to czemu się przeprowadzam. Przeprowadzam się na prośbę chłopaków. Potrzebują kobiety w domu, by ich zdyscyplinowała. Hihih i mieli kogoś do pomocy. Boję się,że wszytko spieprzę. Mam swój charakterek. Słysząc dzwonek do drzwi szybko je otworzyłam i przywitałam się z Ren'em.
-No to jak. Wskakuj na motor, a ja jeszcze zajadę do sklepu. Nie martw się, będę wcześniej niż ty.
Chciałam już otworzyć usta by zwrócić mu uwagę, ale ten uciszył mnie dłonią. Ja mu kurde dam.
-No, dobra. Ok. To do zobaczenia.
Założyłam kask i ruszyłam swoim motocyklem. Prawdę mówiąc, jestem ciekawa jak to wszystko będzie.
''Wynocha!'' Raptownie zahamowałam przed pasami. Co to kurwa było? Głęboko odetchnęłam i złapałam dziwne spojrzenia trzech ''ciemnych'' dziewczyn. Uśmiechnęłam się do nich szyderczo. Szkoda,że nie widziały mojego uśmiechu.
Wchodząc do salonu, krew całkowicie odpłynęła mi z twarzy.
-Chłopacy mieliście okazję poznać Susan, więc rozgość się.
Spojrzałam na niego niepewnie i przeniosłam wzrok na chłopaków siedzących na kanapie i koło niej.
Minhyun podszedł do mnie i zamknął mnie w uścisku. Uśmiech sam wcisnął mi się na usta, gdy wyszeptał mi ''Witaj w domu''. Na prawdę miło jest jak ktoś Cię tak wita. Usłyszałam kolejne ''cześć'' i kazali, tak kazali,usiąść koło nich i oglądać jakąś dramę. Prawdę mówiąc nie interesują mnie takie filmy, seriale. Wolę Polskie seriale, typu ''Lekarze''. O tak. Ten serial jest moim ulubionym Polskim serialem. Chłopacy chyba wyczuli moją niechęć. Zaczęliśmy grać w karty. Powiem szczerze, że uwielbiam grać! Zawsze wszystkich ogrywam. Miało się od kogo uczyć.''Od najlepszych''-usłyszałam cichy głos w swojej głowie, ale go zlekceważyłam.
-Znowu..
Westchnął Aron i kolejny raz na mojej twarzy zagościł szyderczy uśmiech.
-Ostatni raz.
Jak zwykle pewny siebie Ren, zaczął rozdawać karty. Ziewnęłam. Ups. Ja nie lubię ziewać. Przy ludziach. Z jednym okiem zamkniętym, ograłam ich w dokładnie dwie minuty i 22 sekundy.
-No to sa jakieś jaja! Czwarty raz przegrałem!
Wybuchnął Ren i rzucił karty na stolik. Posłałam mu delikatny uśmiech. Ten jak bym mignęła różdżką od razu się uspokoił. Życie bywa zaskakujące. A w moim przypadku aż za bardzo.
Po ciepłej kąpieli,zeszłam do kuchni. Wcześniej poprosiłam Ren'a by zrobił zakupy. oczywiście dałam mu swoje pieniądze.Jakoś znalazłam miskę i płatki. Zrobiłam sobie płatki z ciepłym mlekiem. Wygodnie usiadłam na krześle i zaczełam jeść mój posiłek. Po jakimś czasie do kuchni wszedł Aron. Poprawił swoje blond włosy i posłał mi ukradkiem spojrzenie. Ach, Ci mężczyżnie. Za dużo o nich wiem, za dużo.
-Zapewne juz to wiesz, ale od jutra mamy wolne. JR chciałby pojechać tym razem do swojej rodziny. No, ale nie wiemy czy ty byś chciała. No tak na prawde nie znasz nas.
-To już zalezy od niego. Wiesz,też nie mogę się wpraszać.
Cicho się zaśmialiśmy i Aron dosiadł się do stołu. On za to ma kanapki. Jutro musze zrobić im ryż. Nieee, przecież mają jechać do rodziny JR. Kiedyś im zrobię cały dobry obiad.
-Wiesz co...
Zaczęliśmy razem mówić i wybuchliśmy śmiechem. Nie wiem jak to się stało, ale do kuchni wszedł Ren, a Aron przewrócił się na wysokim krześle razem ze mną. Czuję jego ciało na sobie i palący oddech na szyi.

ROZDZIAŁ 1.

Notka od autora!:
Cześććć!!! Strasznie miło mi tutaj was gościć i jestem strasznie podekscytowana!
Te opowiadanie-jak w opisie- jest związane z magicznym zespołem NU'EST. :)
JEŚLI ZALEŻY WAM NA KOLEJNYM ROZDZIALE, NA CAŁYM,PODKREŚLAM CAŁYM BLOGU(chodzi mi o wszystkie zakładki-jak pod tym postem, muzyka i o mnie) 3(trzy) KOMENTARZE i 3 reakcje-z tym to chyba już wiecie(sam dół całego postu).
Mam nadzieję,że jest to jasne i POWODZENIA : D.
Jak zauważyliście nie ma zakładki BOHATEROWIE także, póki jej nie skończę(a zrobię to już jutro) nie będzie nowego rozdziału.
Więc do zobaczenia-mam nadzieję- i zapraszam na pierwszy rozdział!:


Zeszłam z wagi, ocierając łzy i szeroko się uśmiechając. W końcu! W końcu ważę tyle ile chciałam. Od kąd skończyłam 12 lat nie do końca podobało mi się moje ciało. Teraz mam 168 wzrostu i 58 kilo. Jestem cholernie zadowolona. Poprawiłam sukienkę i usiadłam na toalecie. W tym momencie jestem w swoim rodzinnym domu, a już niedługo przeprowadzam się do mojego byłego chło... ekchem do mojego kuzyna.
Szybko wybrałam numer Ren'a i z niecierpliwością czekałam aż odbierze.
-Ren nie uwierzysz!-w słuchawce rozbrzmiał jego śmiech.
-A może byś tak się przywitała.
-Co za dupek z Ciebie! To moje słowa.
Tym razem ja wybuchłam śmiechem.
-Serio coś dobrego się stało,mów o co chodzi.
-Schudłam.
Wyszeptałam.
-Noo?
-O dwa kilogramy!
-Czyli, czekaj-po krótkiej przerwie znów rozbrzmiał jego głos-yeah! No to zajebiście!
-Wiedziałam,że się ucieszysz, chociaż zawsze mi powtarzałeś,że dobrze ważę. Dziękuje Ci.
Delikatnie się uśmiechnęłam i stanęłam przed lustrem.
-Wiesz co, akurat zadzwoniłaś jak miałem wychodzić. Przepraszam muszę kończyć.Próba. Wiesz ostatnia.
-Ok, nic się nie stało. Do.... jutra!
-Tak do jutra!
Jego entuzjastyczny głos zapewne poprawi mi jeszcze bardziej humor. Znam chłopaków z reszty zespołu i jak na razie nie mogę ich ocenić. Nie mogę się doczekać. Jestem już spakowana od dwóch dni.
Wychodząc z łazienki, zaszłam do kuchni,podkradając matce ciasteczka i szybko wyszłam z domu. Jak na jesień jest strasznie ciepło. Zawsze muszę porównywać nasza pogodę do pogody w Polsce. Tak,mam Polskie korzenie z czego jestem zadowolona. Tam teraz na pewno jest strasznie zimno. Dzisiaj rano na termometrze było 15 stopni. Więc nie tak źle. Myślą co pogodzie poprawiłam swoją kurtkę i bardziej wsłuchałam się w muzykę wydobywającą się z mojego odtwarzacza-Super Junior-Sexy,Free&Single.Uwielbiam tą piosenkę. Z nią wiąże się dużo wspomnień.
Dochodząc do parku zauważyłam dzieci bawiące się liśćmi. Uśmiech automatycznie powiększył się na moich ustach. Przechodząc między alejkami do swojej ulubionej ławki, widziałam różne osoby. Nastolatków trzymających się za ręce, starsze Panie rozmawiające, zapracowaną kobietę która siedziała na ławce otoczona papierami. Dziwne,że wiatr jej ich nie zrywał. Z oddali zauważyłam,że ktoś siedzi na mojej ławce. Podchodząc bliżej zauważyłam JongHyun'a.
-Mogę się dosiąść?
-Tak.
Smutno odpowiedział i schował swój telefon do kurtki.
-Czemu nie ma Cię na próbie.
-Nie chciało mi się tam siedzieć.
-Ano to coś się stało.
JR spojrzał się na mnie krzywo i zakrył twarz w dłoniach.
-Idź stąd.
-Słucham?
-Idź stąd. Nie chcę Cię widzieć.
-Ale.
-WYNOCHA!
Zerwałam się na nogi, wyszeptując szybkie ''cześć'' i poszłam w stronę kwiaciarni. Lubię kwiaty więc sobie kupię. Nie rozumiem jego zachowania. Prawda,że go nie znam ale no bez przesady. Szczerze mówiąc trochę mnie zabolało. Uśmiechnęłam się sztucznie i po wybraniu sobie kwiatów,zapłaciłam. Ciągle w głowie mi chodzi jego krzyk ''WYNOCHA!''. Westchnęłam i zaczęłam iść w stronę domu. Muszę się dzisiaj porządnie wypielęgnować zanim jutro wejdę do domu chłopaków. Zapowiada się ciekawy i długi wieczór.